Tusken 5 en fierder

Alle deelnemers op een rijtje

Tijdens een schoolonderzoek werd mij verteld dat ik kleurenblind ben. Persoonlijk vind ik dit een verkeerd woord, ik zie wel kleuren en ik ben niet blind. Het is moeilijk voor mij om aan iemand anders duidelijk te maken hoe ik een kleur zie en beleef

Nu ik afgestudeerd ben aan de kunstacademie is er de ruimte en de rust om mijn eigen pad verder te volgen. In mijn lessen grafiek heb ik kennis gemaakt met de reductiehoutsnede en raakte ik gefascineerd door deze techniek waarbij je bij iedere druk datgene op je plaat weggutst wat op de afbeelding

Door na te denken over de ‘aard der dingen’ zoals die al sinds mensenheugenis bestaan kom ik tot mijn kunstwerken. Ze ontstaan op de scheiding van ratio en emotie.

Veerkracht is het universele thema wat ik wilde verbeelden. In mijn werk laat ik de mens die na een zware periode in het leven zich weer opricht om zijn pad te vervolgen, sterker dan voorheen.

Ik haal veel inspiratie uit mijn verleden en het loskomen van de heersende dogma’s op het platteland. In een voortdurende zoektocht naar mijzelf probeer ik met natuurlijke materialen als steen en klei het leven met al haar imperfectie te vatten.

In mijn eindproject komen vier lijnen samen die belangrijke keuzes in mijn leven hebben bepaald. De eerste lijn betreft mijn belangstelling voor het verzamelen van vogels op handbeschilderd keramiek. De tweede lijn wordt gevormd door mijn passie voor diversiteit, blijkend uit mijn beroep, variatietaalkundige, en mijn hobby, natuurlijk tuinieren.

In mijn werk komt vaak het innerlijk van de mens naar boven. Wat leeft er in iemand? Kun je dat aan de buitenkant zien?

In de vele richtingen die de Kunstacademie aanbood, heb ik mij toegelegd op het gebruik van materie in de beeldende kunst. Geïnspireerd door de materiekunstenaars uit de jaren vijftig ben ik begonnen aan mijn eigen zoektocht in de materiekunst.

De liefde voor het landschap, de zee en de fascinatie voor de oerkrachten van de natuur, zijn thema’s die vaak terugkeren in mijn werk.

Wanneer we iemand ontmoeten maken we in 3 seconden de balans op over iemands karakter. We hebben ons oordeel klaar, plaatsen haar/hem in een hokje en verbinden hier een stereotype aan.

Wat is het dat een moeder zo bindt aan haar kind en het zo moeilijk los kan laten, terwijl het kind het nest uit vliegt en vrij wil zijn om zijn eigen weg te zoeken?

In mijn kunstwerken kom ik mezelf tegen. Het is een persoonlijk verhaal dat universeel is. Het is een zoektocht naar de verbinding tussen een lief onschuldig kind en de volwassene van nu. Het leven is niet altijd zo simpel en liefelijk.

In mijn werk is vergankelijkheid leidend. Er is een behoefte tot verwerking van dagelijkse dingen. Of het nu gaat om gevoelens van verdriet, lust of verveling, het zet me aan tot maken, tot verbeelden. Op die manier duid ik als het ware de tijd en vestig de aandacht op details van schoonheid en leegte.

In mijn werk spelen de fases van het leven een rol. Ik maak divers werk wat ontstaat vanuit emoties en de fasen in mijn leven of uit het materiaal zelf. De lijnen en structuren uit de natuur inspireren mij enorm. Vooral de overeenkomsten tussen mens en natuur.

Het werk van mi, architect/ beeldend kunstenaar is zowel 3- als 2dimensonaal. Mijn inspiratie en passie komt vooral uit het werk van de grootste kunstenaar aller tijden, de Creator. Ik herken Zijn hand in de slak-met-huisje-op-zijn-rug, die gister mijn pad kruiste, maar ook de sterrennevels van het heelal.

De verbeelding is sterk en wordt snel gevoed door onbewust opgelegde angst. Angst wordt gecreëerd door herinneringen, ervaringen, mensen om je heen, verwachtingen van jezelf en de omgeving.

Wanda haalt de thema’s uit de emoties die ze voelt. Haar gemiste behoefte om als pasgeboren baby gewiegd te worden, heeft haar geïnspireerd om ‘wiegen’ als thema te kiezen voor het afstuderen. De titel van het eindwerk heet ‘Oranga te Tamarki en is Maori voor ‘De helende reis van een kind’.

In mijn werk verbeeld ik de energie van de wereld om mij heen. Dat wat niet direct zichtbaar is, maar wel aanwezig en voelbaar. 

Het dagelijks leven is mijn inspiratie, de mensen die ik ontmoet, de omgeving waar ik in woon en hoe ik hiernaar kijk, me verbind met de relaties in mijn leven. Vooral de randen van de stad, het contact met het platteland intrigeert me.

In mijn werk deel ik mijn beleving en verwerking van dingen die mij als Wâldpyk vol raken. Het gaat om onrecht van klein tot groot. Om een grensoverschrijdende gedraging, opmerking of het gevoel te worden genegeerd.

De THEJAHO bentonox, een Japanse lunchbox, is een vangnet voor verhalen beelden, expressies, observaties, ontmoetingen. Er waait namelijk van alles door Thea heen. Dingen die ze ergens heeft gelezen, die plotsklaps op haar pad komen.

Mijn afstudeer thema is Langsme . Dit Friese woord voor verlangen vertegenwoordigt voor mij een bepaald ondefinieerbaar gevoel wat ik altijd ervaar als ik bezig ben met mijn beeldend werk. Voor mij gaat het over  Friesland, mijn jeugd op het platteland, de ruimte en de rust. Het is het oneindige landschap.

Mijn werk gaat over het bewaren van een herinnering. Bewaren van stoffelijke dingen, die herinneringen oproepen uit het verleden. Het bewaren van liefdevolle momenten om niet te vergeten hoe het was.